Loes Heijmans met haar OmniPod Cover
Loes Heijmans met haar OmniPod Cover

Een cover voor de OmniPod die je er niet iedere drie dagen heel voorzichtig af hoeft te pulken, maar die gewoon makkelijk met de volgende pod meeverhuist. Toen ik een paar maanden geleden zag waar SugarFam mee bezig was, dacht ik eigenlijk; waarom komt hier nú pas iemand mee?! Dit had me al heel wat jaren vrolijkere pods kunnen opleveren! Maar goed, in het kader ‘beter laat dan nooit’, was dit een erg prettig vooruitzicht.

Ik was er dan ook als de kippen bij, toen de pods eindelijk online gingen. Ik vroeg zelfs nog advies aan mijn man: ‘Welke kleuren zal ik bestellen?’, waarop hij me zeer bedenkelijk aankeek. Waar maakt ze zich nu weer druk om, zal hij gedacht hebben. Gelukkig had ik de goede keuzes gemaakt, een paar dagen later kreeg ik in een superschattig klein doosje, een paarse en een roze pod. Nu moet je weten dat ik helemaal geen ‘roze type’ ben, maar blijkbaar schat ik mijn pods wel zo in ;-). 

Onze oudste zoon, altijd benieuwd naar wat de postbezorger nu weer komt brengen, zat vol bewondering te kijken naar het ‘hoesje’ voor mama’s pomp. ‘Waauw mama, wat mooooi!’ Oké, missie geslaagd. De cover sluit naadloos aan op de pod, is supermakkelijk eraf te halen en ja, het is gewoon toch nét dat beetje meer dan die saaie witte, medische uitstraling die de pod altijd had.

De ultieme test kwam toen ik een paar weken geleden naar Aruba vertrok, voor de bruiloft van mijn zus. De pod had ik op mijn arm geplakt, omdat de huid op mijn buik (waar ik hem normaal vaak heb zitten) een beetje geïrriteerd was. Maar ja, toen kwam de huwelijksdag eraan, en ik droeg natuurlijk geen lange mouwen daar met meer dan dertig graden. Kortom; de OmniPod was vol in zicht. 

Ik had die dag de erebaan getuige te mogen zijn en bij mijn donkerblauwe jurkje, paste de lichtpaarse pod prachtig. Het leek wel een accessoire die niet mocht ontbreken. Maar niets is minder waar. Als ik heel eerlijk ben; ik baalde als een stekker toen ik achteraf de foto’s zag. Waarom had ik mijn pod tóch niet op mijn buik geplakt, onzichtbaar weggestopt voor iedereen? En waarom had ik er niet aan gedacht om die foto te laten maken vanaf de andere kant, zodat je mijn pod niet zag? Ik was best verdrietig dat mijn diabetes zó duidelijk in beeld was, al realiseerde ik me al snel dat het anderen niet eens zo zou opvallen. Het zat vooral in mijn hoofd. En het feit, dat er een mooie cover omheen zat, verzacht het leed tenminste een beetje….

Deze blog is geschreven door Loes Heijmans, bekend als spreker en auteur over haar leven met diabetes type 1. Daarnaast heeft ze ook haar eigen blog. Meer lezen van Loes? Dat kan hier. Ook kun je haar volgen op instagram en facebook @doemijmaardiabetes .

Share:

Leave a Comment

Your email address will not be published.

TOP

X